Երբոր բացի դռներն Լուսոն Եվ քնքշորեն բռնի իմ ձեռ, Տեսնի գինին մեր Արմենիո, Փայլեն աչքերն քաղցրիկորեն. Երբոր ծիծերն իր բույրն տան, Երբոր ճպռեմ հագեն շորեր՝ Բացեմ մի շիշ զիլ Կիլիկիա, Խմենք՝ ծովը դառնա ծնկնեն:
Հասակ մը կա մեր կանանց մեջ, Եվ ամենայն իղձ կավատի. Հասակ մը, ուր հոգին ի տենչ՝ Հեշտանքների կկարոտի. Հորժամ քնենք չցրտանա, Սիրույն տալով վերջին բարև՝ Երթամ բացեմ զիլ Կիլիկիա, Խմենք՝ ծովը դառնա ծնկնեն:
Տես դաշտերըն մեր Սուսոյի, Լուռ լրբանա նա յուր մայլեն. Տեսի զպոռնիկն Իտալիո, Վենետիկյան յուր գոնդոլներ. Կզի թող նա թռչի վրեդ Եվ այդ վայրկյան ես արդարև Բացեմ մի շիշ զիլ Կիլիկիա, Խմենք՝ ծովը դառնա ծնկնեն:
Հակոբ Հակոբյան Զիմ Կիլիկիան
26.10.2016