Ճիշտա, իմ անունն Վալենտինայէ, բայց ինձ բոլորն ասել են Վայլյա։ Ես օգորմածիկ Դկի Նորոյի օբյեկտի աշվապահ էի։ Դե, երևի ասկանում եք, թե դա ինչ ծանդր գործա եղել սովետի ժամանակ։ Երբօր կարոգ էին նալագավիկները գային ու ասեին՝ էս խորոված միս по госту չի։ Այսինկն կամ մի բան պակասա, կամ ավելա, կամ չորա, կամ պապուկա։ Одним словом, մի причина բռնեին, որ պոգ պոկեին։
Մի օր էլ, մեր մի աֆիցիանտկա չէր եկել գործի։ Նորոն եկալ ասել ա, տե՝ - Վայլյա, դու պետկա մեզ վիրուչած անես։ Ես զարմացա, ասացի. - Ինչպե՞ս, Նորայր Առակելովիչ։ Ասաց. - Դու պիտի, как бы, вместо отсутствующей официантки, աբսլուժիված անես կլիենտներին։ Ես ասեցի, որ չեմ կարող, Նորայր Առակելովիչ։ Բաց դե նա էնպիսի մարդ էր, որ մերժել չէր լինում։ Ասաց. - Վայլյա, դու ձեր տան իուրերի առաջ աց չես դնո՞ւմ։ Ասեցի՝ դնում եմ։ Ասաց. - Դե, вот։ Ամարիր, որ էդ իուրերին եկել են ձեր տուն։
И действительно, մտածեցի ես, ի՞նչ մի դժար բան կա սեգան դնելու-ավակելու մեջ։
Էնց առաչին կլիենտներին ես մոտիկացել եմ։ Չորսով էին։ Բարևեցի, բարևեցին։ Ասացի. - Ի՞նչ եկ ցանկանում: Մեջներից մեկը՝ գալուստուկով, էսպես կասծյումով, ասաց. - Իսկ ի՞նչ ունեք։ Ես ամոտից ու անսովորուտյունից լրիվ կարմրել էի, բայց ինձ չկորցրեցի, ասեցի՝ ամյեն ինչ ունենք։ И действительно, էն տեսակ լավ-լավ մեծ ассортимент ունեինք, որ բոլորը մնում էին ապշած։ Ու կարևորը, որ ամեն ինչ լավ ամով էր։ Ես, որ ասեցի՝ ամեն ինչ ունենկ, էս մարդն էլ տե՝ - Պլան էլ ունե՞կ։ Ես, конечно, շատ զարմացել էի, բայց քանի, որ ունեինք, ասեցի՝ ունենք։ էս մարդիկն էլ, մի տեսակ զարմացան, թե՝ - Դե բերեք։ Ես ասացի. - Իսկ ուտելու բան չեք ցանկանո՞ւմ։ Ասաց. - Դուք մինչև պլանը բերեք՝ մենք կորոշեն տե ինչ պիտի ուտենք։ - Լավ, - ասեցի ես, - իսկ ո՞ր պլանն եկ ուզում։ Տեսա, որ էս մարդկանց աչքերը թռավ ճակատը։ Իրար նայեցին ու էդ գալուստուկով մարդը, թե՝ - Իսկ քանի՞ տեսակ ունեկ։ - Երեկ տեսակ, - ասեցի ես։ - Երեկ տեսա՞կ, - զարմացած կրկնեց էդ մարդը։ - Հա՛, երեկ տեսակ, - իրանց զարմանալու վրա մի կիչ էլ զարմացած ասեցի ես, - կվարտալնի, կիսամյակային и годовой: Էստեղ էդ բոլոր մարդիկ, խոմ մի չեն ծիծաղե՛լ, խոմ մի չեն ծիծաղե՛լ: Իսկ ես չէի ասկանում, տե ինչ ա կատարվում։ Մեկ էլ էս մարդը ինձ ասումա. - Կույրիկ ջան, դու մատուցո՞ղ ես։ Ասում եմ. - Չէ՛, ես աշվապա եմ, մատուցող իվանդա, ես եմ եկել։ - Լավ, - ասումա ծիծաղելով, - ես էդպես էլ ասկացել էի։ Պլանը էլ պետկ չի, մեզ չորս շիշ խորոված բերեկ ու «Ստալիչնի» օգի։ - Ո՞նց, - ասում եմ ես, - պլանը պետք չի՞։ Դուկ արկայինից չե՞ք։ - Չէ՛, - ասում են, - մենք արկայինից չե՛նք։ Պլանը պետկ չի՛, մենկ ցեխավիկ ենկ։
Ու էդտեղ ես նոր ասկանում եմ, տե սրանք ինչ պլան էին ուզում, ու մի կապրիզնի ծիծագ ա բռնում ինձ, մի կապրիզնի ծիծագ, որ մի կես ժամ էլի բոլորս միասին ծիծագում էինկ։
Ա՛յ, սովետի ժամանակ էսպես բաներ էլ ա եգել։
Բա՛․․․
С любовью - Тётя Валя
18.10.2017