Գազել

Մեկի կրունկը ոտքիս, մեկի հետույքը դեմքիս, Մեկի արմունկը այտիս, մեկի ծունկը կրծքիս տակ, Մեկի քիթը հոգուս մեջ, մեկի մազերն աչքերիս, Մեկի շրթունքն ականջիս՝ Նորքից իջա ես քաղաք, -

Ու շարժվեցինք խայտառակ, շաղ անցնելով գազելում, Բուրմունքներով քրտինքի ու սխտորի ձյունաթույր, Ու մարդիկ այդ շնչելով՝ իրենց հոգնած աչքերում Տեսան ուրիշ մի աշխարհ, գարուն տեսան նորաբույր, - Քի՜չ թարմություն, - ասացի, - քի՜չ թարմություն, - ու բացին Լուսամուտներն իմ առջև, որ չլինի սիրտս նեղ, Ու ես անցա հրելով ու շաղ տալով գնացի՝ Տատի խառը կանաչին, խաշի սխտոր ու պղպեղ։

Կարծես տատին կանաչու մի պատանի էր դարձել, Նստել Նորքի զանգվածից՝ կանցներ զմրուխտ հեքիաթով, Գազելի մեջ շաղ տալով կանաչին իր ձեռքերի, Երգեց կյանքիս մայրամուտն ու անեծքը լեռների։

Հովհաննես Շինած Գազել

09.11.2017