անտիպ

Թող որ մտնեի ծարավ քո պապակ ափերը, Թող որ տանջվեինք մինչև լույս ծարավից, Կորցնեի գլուխս, հուզմունքից անցնեի չափերս, Մինչև որ ինձ կանչեին հեռավոր հարավից։

Ի՞նչ կբաժանի մեզ կյանքում մահից զատ, Ի՞նչ վերջ կդնի մեր անաղարտ միությանը, Սիրտս քեզ նվիրեմ, իմ միակ, իմ հարզատ, Քանի՜, քանիսն են երնեկ տալիս իմ գերությունը։

Դու իմն ես, ես քոնը, և դա ճակատագիր է, Դա, պատգամ էր ինչպես Որդին՝ Միածինը, Ես քեզ գերի՝ իմ հետ իմ ամբողջ երկիրը, Իմ լույսն ես, իմ հույսն ես, իմ տերն ես, իմ Պուծինը։

Ս. Սրագսյան Ձոն Պուծինին անտիպ

04.04.2018