Օլորե դըբա լավը

Ու խորթ, ինչպես լուսնի դարձերեսը, Սև խոռոչից կրկնակի սև, Զարթնեց հանկարծ հայի երկրորդ եսը, Հայրենասեր երկրորդ եսը խև․

Ապառաժ էր՝ ճաքեց երկու մասի, Գոռ պատիվը խոցված հանրության, - Ո՞վ, է եղել այդ խև Հուսիկն, -ասին, - Դեմքը սևացնի սուրբ հայության։

Մեր առօրյան, - ասին, - խաբուսիկ է, Մեր երկիրը, լայն է, ջերմ է, տաք, Ի՞նչ նկատի ուներ այդ Հուսիկը, Երբ ասում էր՝ շուրջը կա կղանք։

Ո՞վ է եղել, այդ ճղճիմը, -ասին, - Դրան հարկավոր է քառատել, Հայրենիքը սրբություն է, Մասիս, Ո՞նց կարող ես դու քո կեղտն ատել։

Ո՞ցն կարող ես չսիրել քո կեղտը, Չէ, որ այն ներսից է քո հոսում․․․ Ախ, ոնց բերեց այդ Հուսիկի բախտը՝ Տաս տարի է ապրում եմ Լոսում․․․

Բայց ասեմ ձեզ, դա չի փոխում բանը, Գրչակն այդ պատիժն իր պիտ կրի, Հուսիկներին պիտ նետենք զնդանը, Թե չքաշենք ազգթվի սրի։

Հույսիկ Օլորե դըբա լավը

26.01.2018