Տիզբոն

Ի՞նչ կտան այսօր մեզ ծամելու, Մաստա՞կ, աշորա՞, չամի՞չ, Ի՞նչ կտան քերելու, տաշելու, ծալելու։ Կթողնե՞ն շունչ քաշենք մի քիչ։

Մեռելի պատկերը դոշին, պատերը ո՞վ կծեծի, Ո՞ր աչքը ծակը։ Ո՞վ կուտի իր հացը նազուկ, Ու կասի «Թեփ հացի կարոտ՝ սև հացը ինչո՞ւ գցեցիր», Ո՞ւմ կասեն «Թաղեմ քեզ, սեռազուրկ»։

Աչքերդ չոր են ու պատճառ չունես հուզվելու։ Սրտիդ մեջ մի փոքրիկ փորոք, Անընդհատ դատարկ, անընդհատ ուտել է ուզելու, Կարո՞ղ ես կշտացնել նախоրոք,

Կարո՞ղ ես սնվել ու սնել, կշտանալ ու էլ չծամել, Կարո՞ղ ես տարբերլ մաստակը կերից, Կարո՞ղ ես էլ չծամել․․․ համ էլ Չլինել աչքը ծակ ու ինքդ քեզ չասել՝ կեր ինձ․․․

Վասակ Սյունի Տիզբոն

07.05.2018