Այ, մարդ, Նամարդ Լարսը Թարս էր, Փլվեց՝ Մացոն քաշվեց, Համեմ, Կոտեմ, հազար, գազար, Գազելի մեջ խաշվեց։
Լարս էր Հասել Վաղուց Մացոն, Բայց վրացուն տուտուց, Չհամոզեց՝ Ճամփեն բացեն, Ասին՝ մնա՝ էգուց։ - Ախպեր, Ճամփեն, Բացի Անցնենք, Էսօր հասնեմ Սոճի, Արևի տակ, Շոգին պապակ՝ Ապրանքս կկորչի։ - Իզվինիծե, Պադաժձիծե, Ռադի բոգա, բիճո։ - Հատուկ արիք, Այ, դուք չարիք, - Ձեզ մորթելը քիչ է։ Ինչպես տանը՝ Ինքն իր համար Բողոքելով Մացոն, Թևթափ, անզեն Մտավ Գազել, Քնեց՝ մինչև բացեն։
Կենցաղային պոեմ Վարսավիր Մացոն
08.06.2018