Եվգենից Օնիկին

Պարոն Պուծին, բարև Ձեզ… Ալո… Սերժն է, ես եմ՝ ես… Սերժը… Չեբուրն էլի, դե՜… Հունցի՞ս, մատաղ ինիմ քե։

Ասի, զանգ տամ մին շեֆին, Յեշեմ հալին ու քեֆին, Քանի օր է նիգարան Հաց չեմ կերալ մի բերան։

Հիլ եմ արել բան ու գործ, Խառնել եմ լոխ էգ ու որձ, Խառնել եմ լոխ իրարու, Քեզնից խաբար պիրալու։

Թե չէ, սհենց իլիլ չի, Նմանվել եմ Իլիչին, Մի մեիդ եմ անթաղիլ, Քոքից պոկած մի ծաղիկ։

Ձենիդ մատաղ, դե խոսա՛, Իմ խաթրու մի պեն ասա, Ասա՝ Սերժիկ տվայու մած՝ Լսեմ ձենդ ողորմած։

Ասա՛, խոսի՛, քե մատաղ, Ինձնից խի էս բեդամաղ, Խռովել ես՝ հի՞նչ անե՜ս, Այ, ես մատաղ ինիմ քեզ․․․

Էսպես երկար կզրուցեր դեռ էլի, Շատ կխոսեր դեռ տիրոջ հետ Կրեմլի, Թե չհնչեր լսափողում մի ձայն հաստ․ Իձի նախ…, չուռկա …բնի պիդ…աստ։

Ա․ Ս․ Պուշկին Եվգենից Օնիկին

17.03.2015